«ԱդնառազԸվի երջանկություն»

Փակում եմ նոր բացված էջն ու դուրս գալիս տանից: Չկարծես թե «նոր էջից սկսելու» մտքով էր բացվել, կամ տապալվելուց էր, որ փակվեց դա: Եթե բացի տարրական ուղղագրությունից որևէ այլ բան սովորեցրել է ինձ էս գրելս, ապա այն է, որ նոր էջի հետ ոչ մի նոր բան չի սկսվում` նոր էջի հետ ավարտվում է ներսումդ երկար դաղված ինչ-որ հին բան: Ու հատկապես, եթե ժամանակի հետ չես փոխվել (իսկ որպես կանոն չեն փոխվում) ապա էդ դաղվածդ էլ է ամեն անգամ նույնը լինում: Սա գրելու խարիսխն է` քո մի քառակուսի մետրաչափ «անսահմանության ծովում»: Լուսամուտից կախված, տանը մնացածներից մեկը, գնդակի ամեն հարվածի հետ թաղում է էս մատնաչափ երեխի բոյը, բայց երեխան չի դադարում խաղալ, որովհետև բոյ չունի ու վերևից թափված անեծքները անցնելու են նրա գլխավերևով... որովհետև յոթ հարյուրով առած «ադնառազվի» գնդակի երջանկությունը նրա համար իմունիտետի պես մի բան է դարձել, որ ամեն նոր գնդակի հետ նորովի է պաշտպանում ոչ պակաս «ադնառազվի» կանանց անեծքներից: Ու սա լաց լինելու տեղը երես առած ժպիտով ծիծաղում է... նա մազերը պոկոտելու աստիճանի անիծում է, իսկ սա` ծիծաղում... Վերջում ոչ ոք չի հաղթելու, որովհետև երեխան խաղում է մենակ, իսկ միայնակ խաղացած խաղերում հաղթողներ չեն լինում, եթե խելառ չեն... նա էլ անիծում է անհասցե` պահանջմունքից ու կարգից բխած անեծքով... և, ուրեմն, հաղթանակի համար չի էլ պայքարում: Էս երկուսի մեջ հաղթողը դու ես լինելու, որովհետև սրանք քո մասին նոր պատմվածքի հերոսներ են դառնալու: Ներող կլինես, որ «քո մասին» հերթական պատմվածքում դերդ էպիզոդիկ լինի... գիտես... կարևոր բաների մասին ուղիղ չեն խոսում, որովհետև «ուղիղն» ամենակարճն է, իսկ կարևոր բաները կյանքում երկար մնալու կարիք ունեն: Անձրև եկավ: Պապիս ասած «հիմար թրջող» անձրև, որ ոչ գալուց ես բան հասկանում, ոչ` չգալուց: Երեխան շարունակեց խաղալ, իսկ պատուհանից կախվածը հիմա էլ սկսեց անձրևն անիծել: Բայց անձրևը ոչ երեխայի համառությունից կատաղելով վարարեց, ոչ էլ` անեծքից «չորանալով» կտրվեց: Մնաց, որպեսզի հիմար թրջի` երեքիս պես հիմարներին: Մի վերջին հարվածից գնդակը դիպավ կոտրված ապակուն ու պայթեց: Երեխան ունքերը կիտեց, նա` չարախնդաց: Երեխան հիշեց գնդակի գինն ու ծիծաղեց, սա` սկսեց գնդակն արտադրողի տերը թաղել: Ու էլի ոչ ոքի ոչինչ չպատահեց, որովհետև երեխան հասցրել էր հասկանալ, որ. «մի գնդակը յոթ մարոժնի ա, բայց գնդակով խաղալը մարոժնի ուտելուց ավելի հավես ա», իսկ էն մեկը, թեև «յոթ էդ էրեխի տարիքին էր», ընդհանրապես ոչին չէր հասցրել հասկանալ և, ուրեմն, նրան էլ բան չէր պատահելու երբեք: Անձրևը նորից եկավ` խելոք թրջելու եկավ: Ու, չնայած խելոքներ չկային, բայց չկտրվեց: Էն լուսամուտից կախվածից միայն «տանը մնացած» չլինելով տարբերվող մայրը սերիալի հերոսի տերը թաղեց-պրծավ ու մինչև հաջորդին անցնելը «ֆայմեց» տուն կանչել երեխային: Լուսամուտից կախվածը սկսեց չկախվածի «ֆայմն» անիծել: Երեխան աղբամանը գցեց իր «ադնառազվի երջանկությունն » ու տուն վազեց: Ես էլի մնացի, որովհետև իմ բաժին «ադնառազվի երջանկությունը» յոթ հատ որևէ բանով չափելու միավոր չունեմ: Ուրեմն էդքան խելք էլ չունեմ, իսկ անձրևը եկել է խելոքներին թրջելու... ինձ բան չի պատահի` ոչ անձրևից, ոչ անեծքներից, ոչ էլ հավերժի նշաձողը կոտրած ու չպայթած «ադնառազվի երջանկությունից»...